Op 1 juli gaat de Wet Werk en Zekerheid (WWZ) in werking.
De wet moet een antwoord geven op de veranderende omstandigheden op de arbeidsmarkt en een evenwicht bieden tussen flexibele en vaste arbeidscontracten. Flexibele arbeidscontracten dienen meer zekerheid te geven en vaste contracten worden flexibeler, waardoor ontslag makkelijker wordt. Werknemers met een flexibel contract krijgen sneller een vast contract. Werknemers met een vast contract kunnen sneller ontslagen worden en ontvangen geen gouden handdruk. De WW periode wordt verkort tot 2 jaar en na een half jaar is alle werk passende arbeid, die men verplicht moet accepteren.
De vraag is hoe deze wet in de praktijk gaat uitwerken. De angst is dat we straks een paar miljoen ZZP-ers hebben. CAO’s en andere zekerheden worden uitgehold. Duidelijk is een tweedeling op de arbeidsmarkt. Aan de onderkant laag opgeleide werknemers, die zich als ZZP-er verhuren en als schijnwerkloze voortdurend op straat gezet kunnen worden om een half jaar later in dezelfde functie weer aan de slag te kunnen. Aan de andere kant hoog opgeleide werknemers, die tegen gunstige tarieven zich bij verschillende werkgevers kunnen aanbieden. Voor de massa liggen de armoedeval en Amerikaanse toestanden op de loer.
De vraag is of de hoge werkeloosheid met deze maatregelen wordt opgelost. Het werkelijke probleem op de arbeidsmarkt is het te kort aan banen. De economie kent nog steeds nauwelijks groei.